Nieuw leven na harttransplantatie

 

De jonge vrouw Claire Sylvia leed aan een zeldzame ziekte. Haar leven werd gered door een nieuw vers donorhart. Zij ontving dit van een jongeman, die een motorongeluk kreeg en hierbij om het leven kwam. Haar familie gaf toestemming om bij hun dochter Claire een orgaantransplantatie door te voeren. Tot haar verrassing bemerkte Clair, dat ze niet meer dezelfde was. Ze had nooit behoefte aan bier en kip, nu kreeg ze daarin trek.

 

Zelfs haar dromen en herinneringen waren anders dan voordien. Ze ontwikkelde een heftig verlangen om motor te rijden. Aan de hand van deze feiten rechercheerde ze naar de identiteit van de verongelukte motorrijder. Uiteindelijk lukte het haar contact te krijgen met de ouders. Claire Sylvia was niet alleen danseres, ze had nu ook nog de ziel van een overleden motorrijder in haar lichaam. Haar zieke hart werd namelijk niet verwijderd en ze moest nu leven met twee harten: met twee zielen in haar innerlijk. Dit beschrijft ze in haar boek: ´A change of heart´.

 

Het normale proces bij een stervende is, dat het leven in het lichaam na drie dagen wordt onttrokken. Dan geeft het lichaam cel voor cel het leven prijs. Gedurende deze drie dagen ontstaat meestal een grote rust in de overledene. (Dit kunnen de omstanders niet zien!) Sommige mensen voelen de aanwezigheid van de gestorvene. Gelijktijdig is de overledene ook omgeven door lichtwezens, die hem kalmeren en uitleggen, dat hij nu gestorven is en voortaan in de geestelijke wereld leeft, in de feitelijke wereld, waar hij ook vandaan gekomen is.

 

[Opmerking]:

Een engel, die het sterfproces begeleidt kan tot het tijdpunt van de hersendood, de ziel van het lichaam bevrijden. Zolang er echter nog warmte in het hart is, scheidt de engel de ziel niet van het lichaam. De warmte, die nog in het hart is, is de zenuwgeest, die eerst helemaal door de ziel moet opgenomen worden, alvorens de ziel zich volledig van het lichaam bevrijden kan. De verongelukte motorrijder leefde verder in het lichaam van een vrouw. Orgaanafname bij stervende mensen: In de Sovjet Unie werden in de negentiger jaren metingen gedaan met speciale detectoren aan menselijke energievelden. Dit gebeurde bij pas overleden mensen die pas enkele dagen dood waren. Op een afstand van vier meter deed men merkwaardige ontdekkingen. Er werden notities gemaakt over een klinisch dode man die al hersendood was. Toch reageerden de detectoren in een afstand van vier meter op pulserende elektronische krachtvelden. Dit zou dan betekenen, dat de gestorvene nog energie afgeeft. Helderzienden of sensibele personen zagen toen, dat van een gestorvene drie dagen erna de ´energiespiralen´ de dode verlieten.

 

Veel mensen zien als laatste daad van naastenliefde, dat zij na hun sterven hun gezonde organen willen afstaan om andere mensen een kans te geven en om hun leven te behouden. Jammer genoeg weten veel mensen niet, dat het sterven een in fasen verlopend proces is. Het leven is, tot het tijdstip van de hersendood, zeker nog niet beëindigd. Dit is echter wel het tijdstip, waarop de organen ontnomen moeten worden, willen ze voor een ziek iemand nog nuttig zijn. Tot het tijdstip dat iemand hersendood is, is het hart echter nog niet ´dood´. Want dat wordt immers kunstmatig in het leven gehouden en het lichaam is dan nog warm. Een arts, die hierover werd geïnterviewd, antwoordde: ´Natuurlijk is het lichaam nog warm en de organen leven nog en de circulatie is in tact! Van een dood koud lichaam kunnen wij geen organen gebruiken, wel van een warm lichaam!´

www.zelfbeschouwing.info