Scheppingsgeschiedenis der mensheid

[via Jakob Lorber ontvangen in 1840 van de Heer]: Dat Mozes met zijn scheppingsgeschiedenis het enig ware ontstaan heeft beschreven. Het stemt met de gehele orde van de eeuwige wijsheid overeen, en geeft de ontwikkeling van alle dingen vanaf het oerbegin tot aan de hoogste voleinding in voortreffelijke beelden weer. Het is altijd goed voor de mens dat hij de werken van God kent ter vermeerdering van de liefde tot Hem, onze Vader. In het begin van het jaar 1000 na de schepping van Adam gaf de Heer het schriftteken aan de Adamieten. Deze beschrijvingen zijn door de stormen der tijd verloren gegaan en rusten verborgen in de aarde van Japan, dat echter in de naaste toekomst als zichtbare denkbeschrijving eens van het verleden een getuigenis zal geven. Wij zullen in het hiernamaals in het grote Vaderhuis de macht en de kracht krijgen om de eeuwig nooit te vullen ruimte steeds meer met nieuwe scheppingen te vullen. Al vanaf het begin der schep≠ping, en ook daarvoor, was God van alle eeuwigheid de Heer.

 

De eerste worp {de heer als Kind Jezus speelde met Cyrenius en een aantal kinderen!}: De oude geesten worden wakker. Ze willen zich de Heerlijkheid Gods niet la≠ten welgevallen, waardoor het spel chaotisch verloopt. Deze spelperiode duurt van Adam tot Noach en van Noach tot Mozes. Het weerbarstige meisje ver≠tegenwoordigt de liefde zowel als de wereld, welke laatste echter van de liefde afkerig is. In de tijden van Noach wordt de wereld dan ook met be≠dreigingen bestraft, zoals het meisje met de muizen. Maar de wereld betert zich niet, doch vervalt langzamerhand weer tot afgoderij, en wil altaren, zichtbare goden en veel ceremo≠niŽn.

 

Onder Mozes roept de Heer dan 'de deelnemers' bijeen, en heeft een nieuwe worp plaats. Aanvankelijk ziet het ernaar uit dat het ditmaal gelukken zal, maar nauwelijks heeft Mozes het volk de rug toegekeerd, of er komt een gouden kalf. Het meisje begint nu pas echt te zaniken waarna het dan ook echt wordt gestraft en de be≠dreiging wordt uitgevoerd! Zo was dus ook de zond≠vloed veeleer een hevige bedrei≠ging dan een echte straf. De bestraffing van het volk in de woestijn daarentegen, was een echte straf, die dan ook ge≠schiedde door het vuur, zoals eer≠tijds te Sodom. Bij de worp begint het spel. En eerlijk gezegd in het begin gaat het goed, maar zuiver uit vrees. In deze ronde ontbreekt de moeder, de liefde dus, die immers wegliep omdat ze niet mocht overheersen. Tot deze tijd heeft dat Mo≠zaÔsche spel geduurd. Het was een periode van afmatting ten gevolge van allerlei spanningen en van voortdurende vrees.

 

Opnieuw roept de Heer het groepje bijeen; er volgt een nieu≠we worp, waarin de Heer zelf kind wordt! Nu verschijnt opnieuw de liefde ten tonele; ze geeft duide≠lijk blijk van haar vreugde over de onmacht van de Heer. De liefde werpt nu ook en het gelukt haar de eerste trede van de troon te bereiken. En dan vervolgt zij de Heer ten dode toe! Zij gunt Hem bijna negentienhonderd jaren rust noch duur en stookt alles tegen Hem op! Nu ziet het wettig wereld≠gezag in dat het zo niet langer kan.

 

Er volgt nu een laatste worp. De Heer wordt nu weer als vanouds Zťlf de Heer; vol van gloeiende ijver wordt zijn stand en vol genade zijn worp! En het hele volk zal vanuit de positie van kinderen Hem als Vader erkennen, als Hij het met de Macht van Zijn Liefde nader en nader zal komen! En dat zal de laatste spel≠ronde betekenen, waarna er geen nieuwe meer volgen zal! Voor eeuwig zal de Vader dan Vader zijn. (bron: de jeugd van Jezus, hfdst.197) - bron: GJE2-222 - bron: GJE1-140 - bron: GJE2-142

www.zelfbeschouwing.info