Hart van de Aarde

 

[via Jakob Lorber ontvangen in 1840 van de Heer]: Het hart is de werkplaats van het lichaam. Het zwaartepunt staat in verhouding tot het lichaam. Er is een noodzakelijke VERHOUDING nodig. In het hart zijn vele hartkamers waarin kracht kan worden opgewekt. Het aardehart is niet aan te geven met een getal, omdat het zich dan weer krimpt en dan weer uitzet. Het aardehart kan zich wel uitzetten tot 7.4 km x 100 = 740 km of het dubbele daarvan 1480 km en inkrimpen tot 370 km. Het aardehart is van een substantiŽle kracht, een vast organisme zoals de beenderen bij dieren. Het komt aan op kwaliteit van de materie aan, de krachten die in haar ontwikkeld worden.

 

Het hart van de Aarde kan ook nooit geschaad worden door de sterkst werkende krachten. God heeft overal de juiste verhoudingen getroffen. Zo komt platina voor in de noordelijke streken van de Aarde. Het zand of grond van de Aarde is een uiter≠lijk en ongevoelige huid der Aarde en niet te vergelijken met de ware "materie der Aarde". De Aarde bestaat uit dierlijk materiaal. Aan welke kant in de Aarde bevindt zich het zwaartepunt der Aarde d.z.w. het hart van de Aarde? Zeker niet in het midden.

†††††

Het doel van de materie kan niet liggen in haar bestaan op zichzelf. Materie immers vergaat en ontstaat. Alles, ook vegetatie ontstaat en vergaat, ook bergen worden kleiner door de scherpe winden. Het zwaartepunt der materie moet wel veranderen. Eens waren er kolossaal grote dieren op de Aarde. Ook oerwouden met reusachtige bomen. Waar is de mammoet gebleven? Een boom bevatte vroeger meer hout dan nu een klein bos. Vloedgolven kwamen en deden alles dieper in de Aarde verzinken en vernietigden duizenden generaties van bomen en dieren.

 

We zien in de archeologie wat versteende beenderen, maar ooit zal een uitbrekend vuur deze musea verdelgen tot as, wat uit de oertijd kwam. De as is het laatste zeer vluchtige overblijfsel der materie. De overblijfselen als STEENKOOL is nog bemerkbaar. Al die vuurstootuitvindingen zullen de laatste resten uit de schors der Aarde hebben gehaald en verbruikt. Het vuur verandert het laatste zwaartepunt der Aarde. Dit wordt as, verstrooid over de akkers en velden. De materie is de dood. Ook vlees is de zonde door de dood. Het leven ligt gevangen in de dood. Als de dood (materie) sterft, kan het verder leven. De materie bestaat als een middel ter regulering en vrijmaking van het vrije leven als middel tot het doel. Is dat doel bereikt dan vergaat ze weer alsof ze nooit heeft bestaan. Materie is op zichzelf niets anders dan een doelmatige verschijningsvorm van Mijn uit Mijzelf gefixeerde wil.

Materie kan dus ook weer opgelost worden, als ze een ge≠fixeerde gedachte was van de Schepper. Hij laat dit geleidelijk doen in dat proces, dus nooit abrupt voor de ogen van de mens. Bij de grote hemellichamen gaat dit proces het langzaamst wat het vergaan der materie betreft. Het zwaartepunt der Aarde wordt ook steeds kleiner tot ook zij het lot van alle materie zal delen. Materie is dus vergankelijk.

 

Het zwaartepunt der Aarde is als vuur dat met ongelooflijke snelheid door de organen der Aarde schiet die daarvoor geschikt zijn en er ontstaat een reactie die noodzakelijk moet zijn voor het behoud. Met een geeste≠lijk oog zijn het de oergeesten die verbannen zijn in de Aardematerie om deze tot daadwerkelijk leven te stimuleren en op gepaste tijd zelf hoger en hoger te doen opstijgen en dan met lichtere materie bekleed in de loop der tijd stap voor stap in het volkomen vrije leven laten overgaan. Zij bepalen het werkza≠me zwaartepunt dat alle materie tot leven brengt. De Aarde heeft ook diverse "aardlagen zoals ingewanden, beenderen, vlees en bloed en daarnaast ook nevenzwaartepunten. (bron: Aarde en Maan door Jacob Lorber)

www.zelfbeschouwing.info